Kurs „Claude w pracy biurowej: pliki, poczta, kalendarz, automaty”

Problem z pracy

„Czy warto się tego uczyć i na czym mogę bezpiecznie ćwiczyć, skoro w pracy mam dane klientów, a w domu tylko własny laptop?”. To pytanie zadaje prawie każdy uczestnik przed pierwszym zadaniem, i jeśli nie dostanie odpowiedzi, albo nie zacznie wcale, albo zacznie na danych firmowych.

Pokaz prowadzącej

Prowadząca pokazuje trzy plansze „dlaczego warto” (te same, co we wstępie webinarów: przyspiesza, automatyzuje, zawody z AI zarabiają więcej — z raportu o zawodach) i mówi jedno zdanie o granicy tych liczb. Potem pokazuje planszę „konto prywatne a firmowe” z datą: na koncie prywatnym producent może używać rozmów i sesji do uczenia modeli, chyba że użytkownik to wyłączy (Settings, Privacy, „Help improve our AI models”); z włączonym ustawieniem dane mogą zostać u producenta do pięciu lat, z wyłączonym usunięta rozmowa znika w trzydzieści dni, a wyłączenie nie cofa treningów już rozpoczętych; surowa treść z konektorów (Dysk, poczta) nie idzie do treningu, chyba że wklei się ją do rozmowy; na koncie firmowym (Team, Enterprise, dostęp programistyczny) producent domyślnie nie trenuje na treści, a dane obejmuje umowa — z jednym wyjątkiem: kliknięcie kciuka (ocena odpowiedzi) wysyła całą rozmowę do producenta, więc w firmie administrator wyłącza ocenianie. Prowadząca dodaje, że u Google jest tak samo (Gemini na prywatnym koncie z włączoną aktywnością uczy się na rozmowach, w firmowym Google Workspace nie bez zgody), i mówi wprost, co to oznacza: dane klientów na koncie prywatnym wychodzą z firmy i mogą zostać w potoku treningowym, dlatego nie wrzucamy ich tam nawet na płatnym planie. Potem na koncie pokazowym przechodzi przez ustawienia krok po kroku: wyłącza „Help improve our AI models” (w polskim interfejsie „Pomóż ulepszać Claude”) i mówi, że to higiena konta, a nie zgoda na dane firmowe; tworzy folder roboczy i kopiuje do niego zestaw ćwiczeniowy; podłącza tylko ten folder, nie cały dysk; ustawia tryb ręczny i pokazuje, jak wygląda pytanie o zgodę. Na koniec pokazuje macierz wymagań: co działa na bezpłatnym czacie, co wymaga planu Pro, co na koncie firmowym Google wymaga zgody administratora — tę macierz uczestnik dostał przed startem kursu.

Zrób sam

Uczestnik wykonuje te same kroki na swoim koncie: ustawienia, folder roboczy z kopią zestawu ćwiczeniowego, podłączenie jednego folderu, tryb ręczny. Następnie dostaje zestaw wejściowy z pułapką: wśród plików ćwiczeniowych jest jeden podpisany jak dokument firmowy („umowa_klient_Kowalski.pdf”). Zadanie: zdecydować, co z nim zrobić, zanim cokolwiek zleci Claude — poprawna decyzja to wyjąć plik z folderu roboczego i zapisać w notatce, dlaczego.

Kontrola wyniku

Zrzut ekranu ustawień z wyłączonym ulepszaniem modelu; folder roboczy z ośmioma plikami ćwiczeniowymi i bez pliku „firmowego”; notatka z jednym zdaniem uzasadnienia. W szkoleniu prowadząca sprawdza to przy każdym stanowisku przed przejściem dalej.

Co mogło pójść nie tak

Uczestnik podłączył cały folder Dokumenty zamiast jednego folderu roboczego — wtedy wracamy do ustawień i odłączamy. Uczestnik uznał, że skoro wyłączył ulepszanie modelu, może wrzucić plik firmowy — omawiamy różnicę między „nie uczą się na moich danych” a „moje dane wychodzą z firmy” (wyłączenie treningu nie usuwa rozmów — zostają u producenta, dopóki uczestnik ich nie skasuje, a skasowane znikają w ciągu trzydziestu dni; konto prywatne nie ma umowy z firmą, więc o tym, czy wolno tam przetwarzać dane klientów, decydują zasady firmy i przepisy o ochronie danych, a zasada kursu brzmi: nie). Uczestnik ma konto firmowe Team i mówi „u mnie nic nie trenuje, więc mogę wszystko” — przypominamy, że umowa i zasady firmy nadal obowiązują, a kciuk w górę wysyła rozmowę do producenta. Na koncie firmowym Google aplikacja nie jest zaufana — uczestnik dostaje gotowy tekst prośby do działu IT.

Pytanie sprawdzające

„Masz plik z danymi klientów i chcesz, żeby Claude pomógł Ci go uporządkować. Który z trzech poziomów dostępu wybierasz i co dokładnie trafia do narzędzia?”. Poprawna odpowiedź: poziom pierwszy — opis struktury (nazwy kolumn, przykładowy wiersz z danymi zmyślonymi), dane klientów zostają u uczestnika. Pytanie drugie: „Koleżanka ma płatne konto prywatne Pro i mówi, że skoro płaci, jej dane są bezpieczne. Co jej odpowiadasz?”. Poprawna odpowiedź: płatność nie zmienia zasad — najpierw sprawdź ustawienie „Help improve our AI models”: gdy zezwala, jej rozmowy mogą służyć treningowi, a opłata za Pro sama tego nie wyłącza; nawet z wyłączonym treningiem rozmowy zostają u producenta, dopóki ich nie skasuje, i wychodzą poza firmę; bez treningu domyślnie są tylko konta firmowe, i to nadal w ramach umowy i zasad firmy.

Poziomy trudności

Podstawowy: bezpłatny czat, ustawienia i opis struktury pliku. Średni: aplikacja na komputerze z podłączonym folderem roboczym. Zaawansowany: konto firmowe Google Workspace — uzyskanie statusu aplikacji zaufanej u administratora i zapisanie zasad firmy.

Co uczestnik zabiera

Poprawnie ustawione konto, folder roboczy z kopią danych ćwiczeniowych, macierz „co działa na moim planie”, tabelę „konto prywatne a firmowe” z datą (z karty informacji) i pierwszą stronę Karty Schematów z trzema poziomami dostępu do danych.

Problem z pracy

„Mam bezpłatne konto, koleżanka ma Pro, szef pyta, czy kupić Max — i nikt nie umie powiedzieć, co się za to dostaje. A wczoraj w środku zadania Claude napisał, że limit się skończył.” To pytanie pada w każdej grupie i bez odpowiedzi uczestnik albo przepłaca, albo rezygnuje po pierwszym komunikacie o limicie.

Pokaz prowadzącej

Prowadząca pokazuje na koncie pokazowym to samo polecenie w dwóch wersjach: „ile to jest 15 procent z 12 000” (szybka odpowiedź w czacie, nic się nie dzieje poza oknem) i „uporządkuj kopię folderu Pobrane i przyślij spis” (zadanie: Claude czyta pliki, planuje, pyta o zgodę, tworzy pliki). Mówi, że od 16 września nie wybiera się trybu — Claude sam decyduje, czy to pytanie, czy zadanie — i pokazuje w ustawieniach dwa tryby zgód: ręczny (domyślny, pyta przed każdą akcją) i automatyczny. Potem plansza „chmura czy komputer”: zadania na plikach w koncie i w połączonych usługach liczą się dalej po zamknięciu laptopa; zadania na plikach z komputera, w przeglądarce i sterowanie komputerem wymagają otwartej aplikacji.

Druga część: ekran Ustawienia, zakładka Użycie z paskami sesji pięciogodzinnej i tygodnia. Prowadząca wyjaśnia zwykłymi słowami: plan to pula na pięć godzin, która wraca po pięciu godzinach, plus limit tygodniowy osobno dla Opusa i osobno dla pozostałych modeli; Pro ma co najmniej pięć razy więcej puli niż Free, Max pięć albo dwadzieścia razy więcej niż Pro; producent nie podaje liczby wiadomości ani tokenów w puli. Co zużywa pulę najszybciej: długa rozmowa (cała historia idzie przy każdej odpowiedzi), duże załączniki, konektory i wyszukiwanie, Opus zamiast Sonneta, zadania wieloetapowe na plikach. Co oszczędza: nowa rozmowa do nowego zadania, materiały w Projekcie (buforowane, liczy się tylko nowa część), jedno precyzyjne polecenie zamiast pięciu poprawek, Sonnet do rutyny. Okno kontekstu: zależy od modelu, nie od planu — argument „kup Max dla większego kontekstu” jest fałszywy; Max kupuje się dla większej puli i pierwszeństwa.

Trzecia część: koszt mocy obliczeniowej. Prowadząca pokazuje, że w abonamencie nie widać kosztu pojedynczego zadania, a jedyna publiczna cena to stawki za milion tokenów w API — i według nich rozliczane są kredyty użycia po wyczerpaniu puli. Na planszy metoda liczenia (tokeny wejścia razy stawka plus tokeny wyjścia razy stawka) i przykład producenta dla godzinnego zadania; kwoty czyta z datowanej karty informacji, nie z pamięci, i mówi, że nasze własne zużycie na pokaz zmierzymy na koncie pokazowym i dopiszemy do karty.

Zrób sam

Uczestnik wykonuje na swoim koncie trzy kroki: (1) zadaje jedno szybkie pytanie i jedno zadanie na kopii folderu ćwiczeniowego i zapisuje, co się różniło (czy Claude pytał o zgodę, czy powstały pliki, czy okno pokazało plan); (2) otwiera Ustawienia, zakładka Użycie i zapisuje stan pasków przed i po zadaniu; (3) z karty informacji liczy koszt przykładowego zadania w stawkach API dla dwóch modeli (Opus i Sonnet) i zapisuje wynik w notatce. Na koncie bezpłatnym punkt pierwszy robi w wersji tekstowej (plan porządku na liście nazw plików).

Kontrola wyniku

Notatka z trzema wpisami: różnice między pytaniem a zadaniem (co najmniej dwie), stan pasków użycia przed i po (zrzut ekranu), obliczony koszt dla Opusa i Sonneta z podaniem stawek z karty i daty karty.

Co mogło pójść nie tak

Uczestnik oczekiwał, że pasek użycia pokaże tokeny albo złotówki — pokazuje tylko procent puli; tłumaczymy, że to celowe i dlatego liczymy koszt metodą z API. Uczestnik uznał, że Max ma większe okno kontekstu — wracamy do zdania „okno zależy od modelu”. Zadanie na plikach nie ruszyło na koncie bezpłatnym — tryb współpracownika na plikach z komputera jest od planu Pro; na Free zostaje wersja tekstowa. Rozmowa zrobiła się długa i Claude zaczął „zapominać” początek — to automatyczne zarządzanie kontekstem; nowa rozmowa i Projekt.

Pytanie sprawdzające

„Szef pyta, czy kupić Max, bo »Pro ma za mały kontekst«. Co odpowiadasz?” Poprawna odpowiedź: okno kontekstu zależy od modelu, nie od planu; Max daje większą pulę użycia na sesję i tygodniowo oraz pierwszeństwo, więc ma sens, gdy zespół regularnie wyczerpuje pulę Pro, a nie dla „większej pamięci”.

Poziomy trudności

Podstawowy: różnice pytanie a zadanie i odczyt pasków użycia. Średni: obliczenie kosztu zadania dla dwóch modeli z karty. Zaawansowany: plan oszczędzania puli dla własnego zespołu (Projekty, podział rozmów, wybór modelu) na jednej stronie.

Co uczestnik zabiera

Zrozumienie, za co płaci na każdym planie i dlaczego limit „się skończył”, prostą metodę szacowania kosztu zadania w stawkach za tokeny, trzy nawyki oszczędzania puli oraz odnośnik do datowanej karty informacji, którą rada aktualizuje przy każdej zmianie cen.

Problem z pracy

„Mam trzy oferty do porównania do piętnastej i folder, w którym niczego nie mogę znaleźć.” To jest sytuacja z każdego biura: dokumenty przychodzą mailem w różnych formatach, lądują w jednym folderze, a porównanie robi się ręcznie w Excelu z otwartymi trzema PDF-ami obok.

Pokaz prowadzącej

Prowadząca powtarza na nagraniu pokaz z webinaru, ale wolniej i z komentarzem do każdego kroku: polecenie „pokaż plan, nic nie przenoś”, czytanie planu, poprawka jednej klasyfikacji, zgoda, wykonanie, spis przed i po. Potem porównanie ofert: polecenie z wymaganiem strony źródłowej i słowa „brak” tam, gdzie oferta nie podaje wartości; sprawdzenie dwóch pól w PDF. Na koniec brief: „na jednej stronie: co wiemy z tych trzech ofert, czego nie wiemy i o co dopytać każdego dostawcę” — prowadząca pokazuje, że lista braków jest ważniejsza niż lista faktów.

Zrób sam

Uczestnik wykonuje trzy zadania na drugim zestawie (innym niż w pokazie): porządek w folderze z planem i zgodą; tabela z trzech ofert ze stroną przy każdej wartości; brief z listą braków. W bezpłatnym czacie (bez trybu współpracownika) uczestnik robi wersję tekstową: wkleja listę nazw plików i zamawia plan struktury folderów, a oferty wkleja jako tekst.

Kontrola wyniku

Porządek: liczba plików przed równa się liczbie po, każdy plik dokładnie raz, nazwy niezmienione, żaden plik poza folderem roboczym. Tabela: dwie wartości wybrane losowo sprawdzone w PDF na wskazanej stronie; pole bez danych w ofercie ma „brak”, nie zmyśloną liczbę. Brief: lista braków ma co najmniej jedną pozycję na ofertę.

Co mogło pójść nie tak

Claude wrzucił połowę plików do folderu „Inne” — uczestnik uczy się dopytać („podaj regułę podziału i zaproponuj nazwy dla plików z Inne”). W tabeli pojawiła się data, której w ofercie nie ma — to jest moment, w którym uczestnik widzi, dlaczego sprawdza się dwa pola. Brief powtarza fakty zamiast wskazywać braki — poprawiamy polecenie.

Pytanie sprawdzające

„Po czym poznajesz, że po porządkowaniu nic nie zginęło i nic się nie zdublowało?”. Poprawna odpowiedź zawiera policzenie plików przed i po oraz sprawdzenie, że każda nazwa występuje raz.

Poziomy trudności

Podstawowy: porządek w folderze (plan i zgoda). Średni: tabela z ofert ze stronami źródłowymi. Zaawansowany: brief z wypunktowaniem braków i gotowymi pytaniami do dostawców.

Co uczestnik zabiera

Trzy gotowe polecenia (porządek, tabela ze źródłem, brief z brakami) zapisane w swoim pliku, listę kontroli do każdego z nich i pierwszy własny wynik na danych ćwiczeniowych.

Problem z pracy

„Codziennie rano otwieram skrzynkę i zanim zrobię cokolwiek z mojej pracy, godzina mija na sortowaniu, czytaniu newsletterów i odpowiadaniu na to samo.” Wprowadzenie nazywa ten problem i pokazuje, które z tych czynności można oddać asystentowi, a które zostają u człowieka.

Pokaz prowadzącej

Prowadząca pokazuje na jednym slajdzie trzy rodzaje pomocy w skrzynce (na żądanie, o stałej porze, automat na zdarzenie) i przy każdym mówi, które narzędzie to robi dziś i na jakim koncie. Potem plansza z trzema poziomami dostępu i obraz „pomocnik za ścianą dostał okno” — asystent, który wcześniej widział tylko to, co mu wkleisz, teraz widzi skrzynkę, i dlatego trzeba mu dać zasady. Na koniec lista pięciu rzeczy do sprawdzenia przed podłączeniem: konto prywatne czy firmowe; zgoda administratora na koncie firmowym; wyłączone ulepszanie modelu; tryb ręczny; co mówią zasady firmy o narzędziach AI.

Zrób sam

Uczestnik wypełnia kartę „moja skrzynka” (bez danych firmowych): rodzaj konta, liczba maili dziennie, trzy czynności, które robi codziennie tak samo, jedna rzecz, której nigdy nie odda asystentowi. Potem sprawdza pięć punktów z listy na swoim koncie prywatnym i zapisuje, które z nich wymagają działania (na przykład maila do działu IT).

Kontrola wyniku

Wypełniona karta „moja skrzynka” z pięcioma punktami sprawdzonymi i zaznaczonymi „gotowe” albo „do zrobienia”. Uczestnik nie podłącza jeszcze niczego.

Co mogło pójść nie tak

Uczestnik chce od razu podłączyć skrzynkę firmową — wracamy do zasady: konto firmowe tylko za zgodą firmy i administratora. Uczestnik uważa, że wyłączenie ulepszania modelu pozwala pracować na danych klientów — omawiamy różnicę między „nie uczą się na moich danych” a „moje dane wychodzą z firmy”.

Pytanie sprawdzające

„Wymień trzy poziomy dostępu asystenta do skrzynki i powiedz, na którym zaczynasz.” Poprawna odpowiedź: czyta, pisze szkice, wysyła; zaczynamy od czytania.

Poziomy trudności

Podstawowy: karta „moja skrzynka” i pięć punktów na koncie prywatnym. Średni: opis, co w firmie wymaga zgody administratora. Zaawansowany: projekt zasad użycia asystenta w skrzynce dla swojego zespołu (jedna strona).

Co uczestnik zabiera

Kartę „moja skrzynka”, listę pięciu punktów przed podłączeniem i słownik trzech rodzajów pomocy, którym posługujemy się w całym kursie.

Problem z pracy

„Wracam po tygodniu urlopu, w skrzynce jest sto czterdzieści trzy nieprzeczytane maile i nie wiem, od czego zacząć.” To pierwsze zdanie prawie każdego uczestnika po powrocie z nieobecności i pierwsze zadanie, które asystent robi w tym kursie.

Pokaz prowadzącej

Prowadząca podłącza skrzynkę ćwiczeniową (jedno kliknięcie na koncie prywatnym; na firmowym najpierw zgoda administratora), pokazuje, że połączenie można wyłączyć jednym przełącznikiem, i pisze polecenie numer 1: „Co mnie ominęło od poniedziałku? Dziesięć punktów i lista maili do odpowiedzi z terminami.” Czyta wynik i sprawdza trzy pozycje: otwiera maile z listy i porównuje terminy. Jedna pozycja jest niepełna (Claude pominął termin, który był w załączniku) — prowadząca pokazuje, jak dopytać.

Zrób sam

Uczestnik wykonuje polecenie numer 1 na koncie ćwiczeniowym, a potem sprawdza trzy pozycje z listy ręcznie i zapisuje, czy się zgadzają. Poziom średni: prosi o listę z priorytetami. Poziom zaawansowany: prosi tylko o maile od klientów z kwotami.

Kontrola wyniku

Lista „do odpowiedzi” ma czternaście pozycji (tyle jest w stanie startowym konta ćwiczeniowego); trzy pozycje sprawdzone ręcznie zgadzają się z mailami albo uczestnik zapisał, co się nie zgadzało i jak dopytał.

Co mogło pójść nie tak

Claude streścił też newslettery jako „sprawy” — uczestnik uczy się dopisać do polecenia, co pominąć. Termin z załącznika nie trafił na listę, bo załączniki nie są czytane z maila — to zapowiedź lekcji czwartej o dysku. Połączenie nie działa na koncie firmowym — wracamy do listy z wprowadzenia.

Pytanie sprawdzające

„Po czym poznajesz, że streszczenie jest do użycia, skoro nie przeczytasz wszystkich stu czterdziestu trzech maili?”. Poprawna odpowiedź: sprawdzam wyrywkowo kilka pozycji, w tym te z terminami i kwotami, i dopytuję o to, czego brakuje.

Poziomy trudności

Podstawowy: streszczenie i lista do odpowiedzi. Średni: lista z priorytetami. Zaawansowany: tylko maile od klientów, z kwotami, do sprawdzenia w źródle.

Co uczestnik zabiera

Polecenie numer 1 zapisane w swoim pliku, nawyk sprawdzania trzech pozycji i pierwsze doświadczenie, że asystent czyta szybciej, ale to uczestnik decyduje, co jest ważne.

Problem z pracy

„Codziennie sortuję to samo: faktury do księgowej, newslettery do kosza, zapytania do odpowiedzi. Robię to ręcznie od trzech lat.”

Pokaz prowadzącej

Polecenie numer 2: „Zaproponuj etykiety i filtry dla tej skrzynki. Pokaż plan, niczego jeszcze nie zakładaj.” Prowadząca czyta plan (sześć etykiet: Faktury, Klienci, Newslettery, Do odpowiedzi, Wrażliwe, Archiwum; trzy filtry z regułami), zmienia jedną regułę, pisze „załóż”. Potem test: z konta testowego wysyła wiadomość pasującą do filtra i niepasującą i pokazuje, gdzie trafiły. Mówi, że filtr, którego nie przetestowałaś, kiedyś schowa maila od klienta.

Zrób sam

Uczestnik wykonuje polecenie numer 2 na koncie ćwiczeniowym, poprawia co najmniej jedną regułę w planie, zakłada etykiety i filtry, a potem testuje każdy z trzech filtrów na wiadomości pasującej i niepasującej. Poziom zaawansowany: dodaje etykietę „Wrażliwe” z regułą, że maili z tą etykietą Claude nie streszcza ani nie odpowiada na nie.

Kontrola wyniku

Sześć etykiet i trzy filtry w skrzynce ćwiczeniowej; zero newsletterów w skrzynce odbiorczej; trzy testy filtrów zapisane (pasująca trafiła do etykiety, niepasująca została). Poziom zaawansowany: etykieta Wrażliwe z zapisaną regułą.

Co mogło pójść nie tak

Filtr przechwycił maila od klienta jako newsletter — poprawiamy regułę i testujemy ponownie. Claude założył etykiety bez pokazania planu — uczestnik sprawdza tryb ręczny. Uczestnik chce od razu przenieść filtry na skrzynkę firmową — wracamy do zasady zgody firmy.

Pytanie sprawdzające

„Czym różni się »posprzątaj skrzynkę dziś« od »niech się sprząta samo« i które z nich trzeba przetestować, zanim mu zaufasz?”. Poprawna odpowiedź: pierwsze to działanie jednorazowe, drugie to filtr działający stale, i to filtr wymaga testu na wiadomości pasującej i niepasującej.

Poziomy trudności

Podstawowy: etykiety. Średni: filtry z testami. Zaawansowany: etykieta Wrażliwe z regułą.

Co uczestnik zabiera

Działający system etykiet i filtrów, który może przenieść na własne konto, polecenie numer 2 i zasadę testowania filtrów.

Problem z pracy

„Trzydzieści minut na pięć odpowiedzi, z których cztery piszę tak samo od roku.”

Pokaz prowadzącej

Prowadząca sprawdza ustawienie wysyłki z zatwierdzeniem, zaznacza trzy maile i pisze polecenie numer 3: „Odpowiedz w moim stylu na zaznaczone maile. Pokaż mi szkice, nic nie wysyłaj.” (to samo polecenie działa dla dowolnej liczby zaznaczonych maili; uczestnik zaznaczy cztery). Czyta szkice: pierwszy zatwierdza, w drugim zmienia jedno zdanie, trzeci odrzuca, bo adresat jest zły. Potem pokazuje, skąd Claude zna jej styl (wcześniejsze maile w skrzynce ćwiczeniowej i to, co mu o sobie napisała) i jak zrobić z tego skill „mój ton”.

Zrób sam

Uczestnik zaznacza cztery maile wskazane w stanie startowym konta ćwiczeniowego i wykonuje polecenie numer 3: cztery szkice, z których trzy wysyła na adresy ćwiczeniowe (w tym jeden po poprawce), a jeden odrzuca — w stanie startowym konta jeden z maili jest tak przygotowany, że odpowiedź trafia do złego adresata, i uczestnik ma to wychwycić. Poziom zaawansowany: tworzy skill „mój ton” i sprawdza go na nowym mailu.

Kontrola wyniku

Trzy odpowiedzi wysłane wyłącznie między adresami ćwiczeniowymi, jedna odrzucona z zapisanym powodem; ustawienie wysyłki z zatwierdzeniem włączone; poziom zaawansowany: skill działa na nowym mailu.

Co mogło pójść nie tak

Uczestnik zatwierdził odpowiedź do złego adresata — to jest kontrolowany błąd; omawiamy bez oceniania i wracamy do zasady „czytam treść i adresata”. Szkice brzmią obco — uczestnik dopisuje trzy zdania o swoim stylu. Uczestnik chce włączyć „zawsze zezwalaj”, żeby było szybciej — mówimy, dlaczego nigdy.

Pytanie sprawdzające

„Zatwierdziłaś wysyłkę jednym kliknięciem, nie czytając szkicu. Czy ta odpowiedź była bezpieczna?”. Poprawna odpowiedź: nie wiadomo, bo bezpieczna jest dopiero wtedy, gdy przeczytałam treść szkicu i sprawdziłam, do kogo idzie.

Poziomy trudności

Podstawowy: szkice. Średni: wysyłka z zatwierdzeniem i odrzucenie. Zaawansowany: skill „mój ton”.

Co uczestnik zabiera

Polecenie numer 3, ustawioną wysyłkę z zatwierdzeniem, opis własnego tonu w trzech zdaniach i pierwszą regułę do Karty Schematów: „zanim wyślę — czytam treść i adresata”.

Problem z pracy

„Umawianie trzech osób to dwanaście maili, a na spotkanie i tak wchodzę nieprzygotowana.”

Pokaz prowadzącej

Polecenie numer 4: „Znajdź wolny termin dla nas trzech w przyszłym tygodniu po południu, godzina, i wyślij zaproszenia.” Prowadząca wybiera termin z propozycji, zaproszenia trafiają do dwóch kont testowych. Polecenie numer 5: „Przygotuj mnie do spotkania o jedenastej: kto, ostatnie maile, pliki z dysku, trzy pytania.” Pokazuje, skąd wzięło się każde zdanie briefu, i zwraca uwagę, że plik z załącznika maila trafił do briefu dopiero dlatego, że wcześniej zapisano go na dysku.

Zrób sam

Uczestnik wykonuje polecenia numer 4 i 5 na koncie ćwiczeniowym; poziom zaawansowany: przesuwa spotkanie o dzień i zleca mail do uczestników z zatwierdzeniem.

Kontrola wyniku

Jedno wydarzenie w kalendarzu ćwiczeniowym z trzema uczestnikami; brief na jedną stronę z co najmniej jednym plikiem z dysku; poziom zaawansowany: wydarzenie przesunięte i mail zatwierdzony.

Co mogło pójść nie tak

Claude nie widzi kalendarzy kont testowych — sprawdzamy uprawnienia połączenia. Brief nie zawiera pliku z załącznika — bo załącznik nie był zapisany na dysku; uczestnik go zapisuje i powtarza polecenie. Zaproszenie poszło na zły adres — wracamy do zatwierdzania.

Pytanie sprawdzające

„Dlaczego plik z załącznika maila nie pojawił się w briefie i co zrobić, żeby się pojawił?”. Poprawna odpowiedź: Claude nie czyta załączników z maila; plik trzeba zapisać na dysku, wtedy go zobaczy.

Poziomy trudności

Podstawowy: termin i zaproszenia. Średni: brief na jedną stronę. Zaawansowany: przesunięcie spotkania i mail do uczestników.

Co uczestnik zabiera

Polecenia numer 4 i 5 oraz zasadę „załączniki przez dysk”.

Problem z pracy

„Rano tracę czterdzieści minut na przegląd: kalendarz, skrzynka, co zostało z wczoraj — zanim zrobię cokolwiek.” I drugi problem: „to samo zapytanie ofertowe obsługuję piąty raz w tym miesiącu i za każdym razem piszę od nowa”.

Pokaz prowadzącej

Prowadząca tworzy zadanie cykliczne od zera: nazwa, harmonogram „w dni robocze o 7:30”, strefa czasowa Warszawa, źródła (kalendarz ćwiczeniowy, skrzynka ćwiczeniowa, folder Projekty w koncie Claude), granice („nie wysyłaj niczego, tylko przygotuj wiadomość dla mnie”), co zrobić przy błędzie. Uruchamia próbę teraz i pokazuje wynik. Potem pamięć: dodaje trzy wpisy (rola, firma fikcyjna, styl) i pokazuje różnicę w odpowiedzi. Na koniec skill: „naucz się, jak odpowiadam na zapytania ofertowe”, poprawia treść skilla, testuje na nowym zapytaniu.

Zrób sam

Uczestnik tworzy własne zadanie cykliczne na źródle ćwiczeniowym, uruchamia próbę i zapisuje wynik; dodaje trzy wpisy pamięci; wybiera jeden prompt z biblioteki Dominiki (albo własny szablon dokumentu) i zamienia go w skill, a potem sprawdza skill na nowym przykładzie.

Kontrola wyniku

Jedno aktywne zadanie cykliczne z widocznym wynikiem próby z dzisiaj; trzy wpisy pamięci; jeden skill, który na nowym przykładzie daje wynik w ustalonym układzie. W szkoleniu prowadząca sprawdza wynik próby na ekranie uczestnika.

Co mogło pójść nie tak

Zadanie zostało przypięte do folderu na komputerze i nie może się wykonać — przenosimy pliki do konta. Wynik przyszedł w złej strefie czasowej — poprawiamy ustawienie. Skill powtarza instrukcję zamiast ją wykonać — skracamy i testujemy jeszcze raz. Uczestnik oczekiwał, że zadanie „zareaguje na nowy mail” — wyjaśniamy, że to zegar, nie wyzwalacz, a wyzwalacze są w module szóstym.

Pytanie sprawdzające

„Dlaczego zadanie cykliczne nie może pracować na folderze z Twojego laptopa i co musisz zrobić, żeby miało dostęp do plików?”. Poprawna odpowiedź: zadanie liczy się na serwerach, gdy laptop może być zamknięty, więc pliki muszą być w koncie Claude albo w połączonej usłudze.

Poziomy trudności

Podstawowy: zadanie cykliczne z jednym źródłem. Średni: skill z własnego szablonu. Zaawansowany: tygodniowa higiena skrzynki jako zadanie cykliczne (newslettery starsze niż trzydzieści dni do kosza) z regułą wyjątków — wariant dla osób, które przeszły moduł 2 na koncie ćwiczeniowym; poranny briefing może wtedy czytać także skrzynkę ćwiczeniową, a nie tylko kalendarz i folder.

Co uczestnik zabiera

Działający poranny briefing, trzy wpisy pamięci, jeden skill i zapis „co robi samo” w Karcie Schematów. To jest koniec części kursu o samodzielnym asystencie.

Problem z pracy

„Nasz system nie ma żadnego połączenia z niczym: portal urzędu, panel kuriera, stary program do klientów. Przepisuję dane z maila ręcznie, pole po polu.”

Pokaz prowadzącej

Prowadząca pokazuje na stronie demonstracyjnej: polecenie „wypełnij ten formularz danymi z ostatniego maila od firmy Alfa i zatrzymaj się przed przyciskiem Wyślij”; pola wypełniają się; Claude zatrzymuje się; prowadząca sprawdza dwa pola i klika sama. Drugi wariant (jeśli grupa wybrała arkusz): „z tego maila dopisz wiersz do arkusza Klienci: firma, osoba, telefon, temat” przez Zapier, z podglądem przed zapisem. Plansza ścieżek rozszerzenia: HubSpot, Pipedrive, Microsoft 365 — jedno zdanie o każdej, bez pokazu.

Zrób sam

Uczestnik wykonuje wybrany wariant na środowisku testowym: formularz na stronie demonstracyjnej albo wiersz w arkuszu ćwiczeniowym. Poziom zaawansowany: uczestnik opisuje własny przepływ „mail do arkusza” dla swojej firmy — tylko opis kroków i punktów kontroli, bez uruchamiania na danych firmowych.

Kontrola wyniku

Formularz wypełniony poprawnie w każdym polu i niewysłany, dopóki uczestnik nie kliknął sam; albo jeden wiersz w arkuszu zgodny z mailem. Opis własnego przepływu ma zaznaczony punkt, w którym człowiek zatwierdza.

Co mogło pójść nie tak

Claude w Chrome wpisał dane w złe pole, bo formularz ma nietypowe etykiety — uczestnik uczy się opisać pola w poleceniu. Rozszerzenie przeglądarki nie ma dostępu do strony — sprawdzamy uprawnienia. Uczestnik chciał od razu podłączyć prawdziwy system firmy — wracamy do zasady środowiska testowego.

Pytanie sprawdzające

„Gdzie w przepływie »mail, potem formularz w portalu« jest miejsce, w którym Ty musisz kliknąć, i dlaczego nie oddajemy tego kliknięcia Claude?”. Poprawna odpowiedź: przed wysłaniem formularza; bo wysłanie jest nieodwracalne i przeglądarka jest najbardziej ryzykownym miejscem pracy asystenta.

Poziomy trudności

Podstawowy: formularz na stronie demonstracyjnej. Średni: wiersz w arkuszu przez Zapier. Zaawansowany: opis własnego przepływu z punktami kontroli (bez uruchomienia).

Co uczestnik zabiera

Jedną wykonaną integrację, plan własnego przepływu i wpis w Karcie Schematów o przeglądarce jako miejscu najwyższego ryzyka.

Problem z pracy

„Skąd wiem, że mnie nie okradnie? Że nie wyśle czegoś, czego nie chciałam? Że dane klientów nie wyjdą z firmy?”. To są trzy pytania, które padają na każdym szkoleniu, i moduł odpowiada na nie przypadkami, nie zapewnieniami.

Pokaz prowadzącej

Przypadek pierwszy: plik z ukrytym poleceniem w folderze roboczym — prowadząca zleca streszczenie i pokazuje, jak Claude reaguje na polecenie w treści; ocenia nie tylko, czy coś wysłał, ale co napisał i do kogo. Przypadek drugi: mail z ukrytym poleceniem w skrzynce ćwiczeniowej — to samo. Jeden pokaz na nagraniu, bez ćwiczenia: Gemini w Gmailu streszcza wątek po polsku, a Google Workspace Studio pokazuje, jak wygląda automat „gdy przyjdzie mail” — żeby uczestnik wiedział, co firma może już mieć (z dawnej lekcji szóstej kursu o skrzynce). Potem trzy tryby pracy (ręczny, automatyczny, pomijanie kontroli — tego ostatniego nie używamy), załączniki (idą przez dysk, nie przez skrzynkę), przeglądarka (najwyższe ryzyko), konto prywatne a konto firmowe (kto jest administratorem danych). Na koniec jedno zdanie o obowiązku firmy: europejskie przepisy o sztucznej inteligencji wymagają od firm wspierania kompetencji pracowników w tym zakresie — dla nas to znaczy, że rejestr szkoleń i udokumentowane efekty są argumentem dla szefa, a nie groźbą.

Zrób sam

Uczestnik dostaje dwa pliki i jeden mail z pułapkami (inne niż w pokazie) i dla każdego zapisuje: co Claude zrobił, czy wynik nadaje się do użycia, co by zmienił. Potem wypełnia własną Kartę Schematów: zanim podłączę (co sprawdzam), zanim wyślę (co czytam), co robi samo (lista z granicami).

Kontrola wyniku

Trzy oceny przypadków z uzasadnieniem; wypełniona Karta Schematów; test z dziesięciu pytań (klucz w materiałach) z wynikiem co najmniej siedmiu poprawnych i bez błędu krytycznego (błąd krytyczny to na przykład uznanie, że zatwierdzenie wysyłki zwalnia z czytania treści).

Co mogło pójść nie tak

Claude nie dał się oszukać i uczestnik uznał, że problem nie istnieje — omawiamy, że zachowanie modelu się zmienia i zasady są po to, żeby nie zależeć od jego dobrego dnia. Uczestnik wpisał do Karty „Claude sam wysyła odpowiedzi klientom” — wracamy do trzech poziomów dostępu.

Pytanie sprawdzające

„Claude przygotował odpowiedź do klienta, a Ty ją zatwierdziłaś jednym kliknięciem. Czy to znaczy, że była bezpieczna?”. Poprawna odpowiedź: nie; bezpieczeństwo to przeczytanie treści i sprawdzenie adresata, a zatwierdzenie jest tylko ostatnim krokiem.

Poziomy trudności

Podstawowy: wypełniona Karta Schematów. Średni: własna reguła wysyłki (kiedy Claude może pisać szkice, kiedy nigdy). Zaawansowany: plan trzech procesów firmy z poziomem dostępu do danych dla każdego.

Co uczestnik zabiera

Kartę Schematów, własną regułę wysyłki, wynik testu i jedno zdanie do rozmowy z szefem o obowiązku wspierania kompetencji AI.

Problem z pracy

„Który mój proces oddać asystentowi, a który zostawić sobie? I jak to wytłumaczyć szefowi, który boi się, że dane wyjdą z firmy?”

Pokaz prowadzącej

Prowadząca rysuje mapę pięciu szczebli i na trzech przykładach z kursu (porządek w plikach, skrzynka, poranny briefing) pokazuje, gdzie każdy z nich leży i kto zatwierdza. Potem opisuje jeden proces strukturą: wejście, kroki, wyjście, punkt kontroli, dane, których nie wolno użyć — bez jednej nazwy klienta. Pokazuje wypełniony szablon strony dla szefa i mówi, jak przekazać procedurę współpracownikowi (jedna kartka i jedno wspólne wykonanie).

Zrób sam

Uczestnik wybiera jeden własny proces, opisuje go strukturą (tryb pierwszy — bez danych firmowych), umieszcza na mapie, zaznacza punkt kontroli, pisze jedną stronę dla szefa i przekazuje procedurę jednej osobie (w kursie: nagranie własnego krótkiego objaśnienia; w szkoleniu: drugiej osobie z grupy). Poziom zaawansowany: plan trzech procesów z kosztem kontroli (ile czasu człowieka zostaje w każdym).

Kontrola wyniku

Opis procesu ma wejście, kroki, wyjście i punkt kontroli, a nie zawiera danych firmowych; wniosek do szefa mieści się na jednej stronie; druga osoba potrafi powtórzyć procedurę z kartki. W szkoleniu: test po (dziesięć pytań, próg siedmiu poprawnych, bez błędu krytycznego) sprawdza osoba inna niż trener.

Co mogło pójść nie tak

Uczestnik wybrał proces, którego danych nie wolno użyć nawet w opisie — cofamy się do trybu pierwszego. Uczestnik umieścił proces na szczeblu „własny agent”, choć wystarczy zadanie cykliczne — wracamy do zasady najniższego wystarczającego szczebla. Strona dla szefa ma trzy strony — skracamy do jednej.

Pytanie sprawdzające

„Masz proces »gdy przyjdzie mail z fakturą, zapisz ją w folderze i przypomnij o terminie«. Na którym szczeblu drabiny to jest i jakim narzędziem to zrobisz — Claude czy czymś innym?”. Poprawna odpowiedź: szczebel czwarty (automat z wyzwalaczem), a wyzwalacz „gdy przyjdzie mail” to Google Workspace Studio, ChatGPT Work albo Zapier, nie zadanie cykliczne Claude.

Poziomy trudności

Podstawowy: opis jednego procesu strukturą. Średni: wniosek do szefa na jednej stronie. Zaawansowany: plan trzech procesów z kosztem kontroli.

Co uczestnik zabiera

Opis własnego procesu, stronę dla szefa, plan „kiedy X, zrobię Y” na trzy wiersze, wiedzę, gdzie kończy się kurs (szczebel trzeci) i co jest dalej (szkolenie z dofinansowaniem, kurs o automatach, wdrożenie w firmie). Po trzydziestu dniach dostaje mail z pytaniem, co wdrożył.

Treść

Polecenie numer 1 (lekcja pierwsza): „Co mnie ominęło od poniedziałku? Dziesięć punktów i lista maili do odpowiedzi z terminami.” Polecenie numer 2 (lekcja druga): „Zaproponuj etykiety i filtry dla tej skrzynki. Pokaż plan, niczego jeszcze nie zakładaj.” Po zgodzie: „Załóż.” Polecenie numer 3 (lekcja trzecia): „Odpowiedz w moim stylu na zaznaczone maile. Pokaż mi szkice, nic nie wysyłaj.” — prowadząca zaznacza trzy maile, uczestnik cztery (trzy do wysłania po zatwierdzeniu, jeden do odrzucenia). Polecenie numer 4 (lekcja czwarta): „Znajdź wolny termin dla nas trzech w przyszłym tygodniu po południu, godzina, i wyślij zaproszenia.” Polecenie numer 5 (lekcja czwarta): „Przygotuj mnie do spotkania o jedenastej: kto przyjdzie, ostatnie maile z tymi osobami, pliki z dysku, trzy pytania, które powinnam zadać.” Polecenie numer 6 (lekcja piąta): „Codziennie w dni robocze o 7:30 przygotuj mi wiadomość: plan dnia z kalendarza, pięć najważniejszych maili, zaległości. Niczego nie wysyłaj do innych osób.” Polecenie numer 7 (lekcja piąta): „Naucz się, jak wygląda mój tygodniowy raport dla szefa, i zrób z tego skill.” Polecenie numer 8 (lekcja szósta): „Odpowiedz na ten mail” — na mailu z pułapką, do oceny treści i adresata.

Każde polecenie ma obok jedno zdanie o tym, co sprawdzić po jego wykonaniu (lista kontroli z lekcji). Plik jest do pobrania w formacie tekstowym i w formacie Word.

Treść

Nie mówimy cen narzędzi ani warunków dofinansowania — są w datowanej karcie informacji na stronie. Nie mówimy „nikt inny tego nie uczy”. Nie mówimy „ChatGPT w Polsce nie ma Gmaila” — według OpenAI połączenie działa globalnie, a my sprawdzamy to na polskim koncie przed nagraniem i mówimy wynik. Nie mówimy „Gemini nie umie po polsku” — umie streszczać i pisać szkice. Nie mówimy „tylko Workspace Studio reaguje na nowy mail” — ChatGPT Work i Zapier też. Nie mówimy „po kursie zarobisz X procent więcej” — żadne badanie tego nie mierzy. Nie mówimy numerów wersji modeli ani „w tym tygodniu producent ogłosił…”. Nie mówimy „w czterdzieści sekund” ani innych czasów, których nie zmierzyliśmy w powtarzalny sposób. Nie mówimy „wynik z dzisiejszego poranka”, jeśli pokazujemy zapis próby. Nie używamy liczników, „ostatnich miejsc” ani presji czasu.

Treść

Krok pierwszy: przywróć stan startowy konta ćwiczeniowego (usuń etykiety i filtry, przywróć skrzynkę odbiorczą do 143 nieprzeczytanych, usuń wydarzenia z kalendarzy testowych, przywróć folder na dysku do dziesięciu plików, wyłącz zadania cykliczne, usuń wpisy pamięci i skille). Krok drugi: przejdź wprowadzenie i sześć lekcji w kolejności, wykonując polecenia z Dodatku A dokładnie w brzmieniu z lekcji. Krok trzeci: po każdej lekcji porównaj stan konta ze stanem kontrolnym z lekcji (czternaście pozycji do odpowiedzi; sześć etykiet i trzy filtry; trzy wysłane i jedna odrzucona; jedno wydarzenie z trzema uczestnikami i brief; jedno zadanie cykliczne z wynikiem próby; trzy oceny pułapek i test). Krok czwarty: zmierz czas każdej lekcji dla osoby początkującej i zapisz, gdzie czas przekroczył plan. Krok piąty: zapisz rejestr znanych błędów (co Claude zrobił inaczej niż w scenariuszu) i przygotuj nagrania zapasowe dla tych miejsc. Próbę wykonuje osoba inna niż autor lekcji; wynik próby jest warunkiem rozpoczęcia nagrań.